http://www.youtube.com/watch?v=9FSRXONJKUg

зүрхээ сонсох мөчүүдийг зүгээр л унтаж өнгөрүүлж байгаадаа харамсаж байна. гэвч би бусдын биш өөрийн сонголтоор амьдарч байгаа хүн. алдар нэр, бусдаас дэндүү содон байхад зовлон нь дэндүү их байх шиг. алдартай гэсэн хүмүүс бүгд л тийм замналаар амьдарч, амьдарч үхсэн дээ. яг л тийм. амьдрал дэндүү сонирхолтой юмаа. хэн нэгэнтэй хамт байх дэндүү сайхан. бас дэндүү аймшигтай. бас хэзээ ч уйдмааргүй. гэхдээ би бүгдийг шинэхэн байлгах гэж хичээх хэрэггүй. яагаад гэвэл бид учрах л гэж учирссан.

хараал идсэн шөнийн цаг мөч ямар удаан бас гунигтай
харсаар суутал дэнгийн эрвээхэй нүдэнд минь шатаж дуусна
золгүй түүнийг өрөвдөж нулимсаар нүүрээ угаахад
зовлон ганцхан минийх биш гэж ойлгоно...
гэвч цаг мөч бүхэнд яагаад...

дандаа би гунидаг гэж
далавчгүй эрвээхэй уйлдаг шиг бурхан намайг шийтгэчихсэн юмуу
асаасан тамхи цогшилгүй унтарч
араас минь тэвэрсэн хүн сүнсгүй бас дурлалгүй...дурсамжгүй
нөмгөн дээл шиг миний л энэ задгай асарт
нүцгэн үнэн үнс шиг бутарч...салхи хөлөглөнөм
би гунидаг гутардаг дандаа уйлдаг-энэ минийх
битгий сэрээ би иймээрээ дуусна...
хэн надад аз жаргал өгнө гэж........................

Дурласан хүний шүлэг

Чи  минийх болохгүй...тэгээд ч одоо харанхуй болчихжээ

Чимээгүй урсах нулимс минь...эзэнгүй бөмбөрч арганд орохгүй урсана

Хаашаа харж тайтгарал олохыг хэн ч надад хэлэхгүй тиймээс би уртаар санаа алдана

Харин чи намайг орчлонд байдгийг мартчихсан...

Цэцгэн шүхрийн дор хэн нэгэн дурлал таригчийг энхрийлэн байгаа...

            Гунигийн бороонд шүхэргүй алхаж...норчихсон яваа

Гуталгүй...хөл нүцгэнээр навчис дунд төөрчихсөн байгаа

Нэгэн эмэгтэй...

Шивнэн шивнэн зүрхэнд гуниг ургуулах чиний дүрийг

Шимширтэл дүрсэлчихээд өөрөө түүнэээсээ зугтах

Нэгэн гунигт шүлэгчин...

Цэнхэр давалгаа шиг тийм өнгийн туузаар өөртөө “унтаахай” урлачихаад

Цээжнийхээ гүн дэх зүрхэндээ суулгана- би

Чамайг бодох бүрт дэлгэрэх тэр “унтаахайг” зүрхнийхээ цусаар ургуулнаа

Чи харин надад харагдахаан болиход тэр “унтаахай” үүрд унтана...

Чимээгүй уйлдаг шигээн би ч бас чимээгүй унтана...

Дурласан хүний зовлонг дурласан тэнэг нь л ойлгох

Тийм үнэн бий...чи тиймээс мэдэхгүй...мэдэхийг ч хүсэхгүй

Дуугүй явсандаа би буруутахгүй ч...хамгийн гунигтай хайрын үхлийг ч

Тэнгэрлэг байсан даа гэж...дараа нь хүмүүс худлаа ярьдаг

Тийм үнэн ч бас бий...

Хайрыг минь олзолж, зүрхэнд минь дураараан ирж байрлачихаад

Хамгийн их зовлонг биеэр минь нэг тараачихаад...

Өндөр өсгийнтийн ганган алхаанд тархиан эргэтэл бүжин яваа

Өөлөхийн ч аргагүй сайхан чи минь...тэнгэрийн доорх амьдын шийтгэл минь

Цочрохоон больсон миний сэтгэлийн сүмд гэгээн дүрээр заларсан та

Цонхон дээрх амьд үнсэлт, амьсгалын минь баталгаа-уруулын хээнд

Хуруугаан ч болохнээ хүргээд мэндийг минь аваарай...

Хайрын минь амт ямар халуун байсныг ойлгоорой...

Чи минийх болохгүй...би л тэгж боддог бас шаналдаг

Чив чимээгүй шаналлыг хэн ч олж харахгүй дээ...”унтаахай” минь

    Блогоороо ороогүй их уджээ. Гэнэт л тэр зургаан жилийн өмнөх зургаан сарын бороо шиг бороо өнөөдөр гэнэт ороод. Яг л уйлж хоносон шөнүүдийн минь бухимдал дэлбэ үсрэх шиг санагдаад. Сэтгэл сайхан болчихлоо. Харанхуй хавцалруу үсрээд амьд гарсан зүүдээ ярих уу. Үлгэр шиг байсан. Даанч би сэрчихсэн. Өглөө сэрүүлэг дуугараад л...дуугараад л...би утсаа тэгэхэд шидээгүй  ш дээ. Зүгээр л сэгсэийсэн үсээ илээд л босоод ирсэн. Тэгээд цонхоор ширтээд л ширтээд л. Хоёр залуу цээж нүцгэн болкон дээрээ тамхи татаж зогсохыг л тэгж их удаан ширтсэн юм. Гэнэт ээж ажлын цаг ойртсоныг сануулсан. Мөрөөдөл усанд живчих шиг санагдсан. Тэр хоёр хүнийг би тэнгэрийн элч гэж төсөөлсөн болохоор үзэн ядаж байгаа юм шиг харсаар л байсан юм. Яриад л яриад л...тэд юу ярихыг би мэдэхгүй ч бодуул мөнгөний талаар ярьсан байх. Бугуйн цаг нэгэнд хэрэгтэй байсан байхаа. Харин нэг нь үүлний цаана байгаа нарны талаар бодсон болов уу. Цонхоо онгойлгохоор би чичрээд байхад тэр хоёр нүцгэн зогсоод л зогсоод л...булчин хүнийг дааруулдаггүй байж болох ч нэг нь дэндүү туранхай байсан юм шүү.

Ганцаардал яах аргагүй надтай хамт байна

Гарт минь бурхан хүрсэн ч би ганцаараа гэдгээ мэдэрнэ

Галзуу дарс, мөнхийн тэнэглэл хоёртойгоо л

Ганцхан удаа...ганцхан удаа үхэж үзэх юмсан

Тэнд тийм аниргүй гэж хэн нэгэн хэлсэн ч

Тийм муухай худал үгэнд би итгэхгүй

Тэргэл сар, нохой, гуйгачин хүү гээд

Тэнд бүгд байгаа...бас миний гачлан ч байгаа

Би ганцаараа л баймаар байна

Битгий намайг сэрээгээчдээ

Бие сэтгэл, чиний сонин инээд гээд

Бишүүрхэж байна, бүгдээс чинь,,,

Ганцаардал чи ч гэсэн надаас яваач дээ

Ганцхан зуны цэцэг шиг тийм хуурамч байхыг хүсэхгүй байна

Ганцаардал чи намайг цор ганцаар минь үлдээгээч дээ

Гал халуун насаа би өөртэйгөөн янаглаж үдмээр байна...

 Хамгийн сүүлд бичсэн шүлэг

Өнөөдөр зузаан хар үүлтэй

Өнгийн цэцэгс шалба норсон

Өөдрөг үзэлтнүүд толгой бөхийсөн

Өөрөө хэлбэл миний гунигийн өдөр...

Хайрт минь надаас алсалж одсон

Хамгийн дулаахан инээдээ өвөрт минь үлдээсэн

Хаашаа ч юм бэ...гудамж хүртэл хоосон

Хар дарсан зүүд шиг миний гунигийн өдөр...