Дурласан хүний шүлэг

Чи  минийх болохгүй...тэгээд ч одоо харанхуй болчихжээ

Чимээгүй урсах нулимс минь...эзэнгүй бөмбөрч арганд орохгүй урсана

Хаашаа харж тайтгарал олохыг хэн ч надад хэлэхгүй тиймээс би уртаар санаа алдана

Харин чи намайг орчлонд байдгийг мартчихсан...

Цэцгэн шүхрийн дор хэн нэгэн дурлал таригчийг энхрийлэн байгаа...

            Гунигийн бороонд шүхэргүй алхаж...норчихсон яваа

Гуталгүй...хөл нүцгэнээр навчис дунд төөрчихсөн байгаа

Нэгэн эмэгтэй...

Шивнэн шивнэн зүрхэнд гуниг ургуулах чиний дүрийг

Шимширтэл дүрсэлчихээд өөрөө түүнэээсээ зугтах

Нэгэн гунигт шүлэгчин...

Цэнхэр давалгаа шиг тийм өнгийн туузаар өөртөө “унтаахай” урлачихаад

Цээжнийхээ гүн дэх зүрхэндээ суулгана- би

Чамайг бодох бүрт дэлгэрэх тэр “унтаахайг” зүрхнийхээ цусаар ургуулнаа

Чи харин надад харагдахаан болиход тэр “унтаахай” үүрд унтана...

Чимээгүй уйлдаг шигээн би ч бас чимээгүй унтана...

Дурласан хүний зовлонг дурласан тэнэг нь л ойлгох

Тийм үнэн бий...чи тиймээс мэдэхгүй...мэдэхийг ч хүсэхгүй

Дуугүй явсандаа би буруутахгүй ч...хамгийн гунигтай хайрын үхлийг ч

Тэнгэрлэг байсан даа гэж...дараа нь хүмүүс худлаа ярьдаг

Тийм үнэн ч бас бий...

Хайрыг минь олзолж, зүрхэнд минь дураараан ирж байрлачихаад

Хамгийн их зовлонг биеэр минь нэг тараачихаад...

Өндөр өсгийнтийн ганган алхаанд тархиан эргэтэл бүжин яваа

Өөлөхийн ч аргагүй сайхан чи минь...тэнгэрийн доорх амьдын шийтгэл минь

Цочрохоон больсон миний сэтгэлийн сүмд гэгээн дүрээр заларсан та

Цонхон дээрх амьд үнсэлт, амьсгалын минь баталгаа-уруулын хээнд

Хуруугаан ч болохнээ хүргээд мэндийг минь аваарай...

Хайрын минь амт ямар халуун байсныг ойлгоорой...

Чи минийх болохгүй...би л тэгж боддог бас шаналдаг

Чив чимээгүй шаналлыг хэн ч олж харахгүй дээ...”унтаахай” минь